Danıştay 3. Daire, 7440 sayılı Kanun kapsamındaki ek verginin, bankalara devredilen taşınmaz kazançları için 5411 sayılı Kanun geçici 32. maddesi kapsamında istisna talebiyle kaldırılmasına yönelik temyiz başvurusunu reddetmiştir.
Özet: Bir şirket, 7440 sayılı Kanunun 10. maddesinin 27. fıkrası uyarınca 2022 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerinden tahakkuk ettirilen ek verginin hukuka aykırı olduğunu, finansal yeniden yapılandırma kapsamında bankaya devrettiği taşınmaz kazancının 5411 sayılı Bankacılık Kanununun geçici 32. maddesi uyarınca istisna olması gerektiğini ve bu verginin kanunların amacına aykırı olduğunu iddia ederek kaldırılmasını ve ödediği tutarın iadesini talep etmiş; ancak ilk derece mahkemesi ve istinaf mercii tarafından davanın reddedilmesi üzerine temyiz edilen karar, Danıştay tarafından hukuka uygun bulunarak onanmıştır.
T.C.
D A N I Ş T A YÜÇÜNCÜ DAİREEsas No
: █████████Karar No
: ████████TEMYİZ EDEN (DAVACI)
: ... İşletmecilik Anonim ŞirketiVEKİLİ
: Av. ...KARŞI TARAF (DAVALI)
: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...VEKİLİ
: Av. ...İSTEMİN KONUSU
: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.YARGILAMA SÜRECİ
:Dava konusu istem
: Davacı tarafından, 7440 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 10. maddesinin 27. fıkrası uyarınca hesaplanan ek verginin hukuka aykırı olduğu ihtirazi kaydıyla verilen 2022 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerine bu çekinceye itibar edilmeksizin tahakkuk ettirilerek ödenen ek verginin kaldırılması ve ödenen tutarın ödeme tarihinden itibaren işleyecek tecil faiziyle birlikte iadesine hükmedilmesi istemine ilişkindir.İlk Derece Mahkemesi kararının özeti
: Dava konusu ek verginin, vergi yükümlülüğünün kanuni dayanağının bulunmasını öngören Anayasal ilke doğrultusunda ihdas edildiği dikkate alındığında, söz konusu ek verginin mükellefi olduğu anlaşılan davacı tarafından verilen kurumlar vergisi beyannamesinde yer alan istisna ve indirim unsurları üzerinden yasal düzenlemeyle öngörülen oranda vergi alınması Kanun hükmü gereği olduğundan yapılan tahakkukta hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti
: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.TEMYİZ EDENİN İDDİALARI
: 7440 Sayılı Kanun'un 10. maddesinin 27. fıkrasında öngörülen ek vergi kapsamında yer almadığı, anılan Kanun ile 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu kapsamında istisna edilen kazançlar kapsama alınmışken kendilerinin 7186 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 17. maddesi ile 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'na eklenen geçici 32. maddeye istinaden istisna kapsamında olduğu, 7440 sayılı Kanun'un 10. maddesinin 27. fıkrası ile girişimin devamını sağlayarak büyümeye yardımcı olacak yapıda kazançların istisna edildiği, buna göre finansal yeniden yapılandırma mevzuatı çerçevesinde finansal güçlük yaşayan firmaların katma değer yaratmaya devam etmelerinin sağlanması için bankaya devrettikleri taşınmaz kazancı üzerinden ek vergiye tabi olmasının değinilen Kanunların amacına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.KARŞI TARAFIN SAVUNMASI
: Savunma verilmemiştir.DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ
: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.TÜRK MİLLETİ ADINAKarar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:HUKUKİ DEĞERLENDİRME
:Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.KARAR SONUCU
:Açıklanan nedenlerle;1. Temyiz isteminin reddine,2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,3. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca ...-TL maktu harç alınmasına,4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, █████/2025 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.