Özet: Bir şirketin, diğer bir şirkete sattığı kaba sıva harcı bedelinin büyük kısmının ödenmemesi üzerine, 386.400 TLlik alacağın tahsili amacıyla ihtiyati haciz talebinde bulunulduğu, ilk derece mahkemesinin faturaların tek başına yeterli delil olmadığı ve yaklaşık ispat koşulunun sağlanmadığı gerekçesiyle talebi reddettiği; bunun üzerine alacaklının, kısmi ödemenin ve faturaların ticari ilişkiyi ve borcun varlığını kanıtladığını, ihtiyati haciz için yaklaşık ispatın yeterli olduğunu ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması ve borçlunun taşınır ve taşınmaz mallarına haciz konulması talebiyle istinaf kanun yoluna başvurduğu bir uyuşmazlıktır.