Özet: Sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/1 ve 89/2-b maddeleri uyarınca "taksirle yaralama" suçundan mahkum edildiği bir davada, hükmedilen cezanın mahiyetine, özellikle de para cezası olarak belirlenen miktarına bakıldığında, Ceza Muhakemesi Kanununun 305. maddesinde belirtilen temyiz edilebilirlik sınırının altında kaldığı tespit edilmiş; bu sebeple, katılan vekilinin karara yönelik temyiz başvurusunun, aynı kanunun 317. maddesi uyarınca usulden reddedilmesine ve böylece ilk derece mahkemesi kararının kesinleşmesine oybirliğiyle karar verilmiştir.