Kasten araç yakma suçundan verilen hükümlülük kararında, TCK 53 ve 58 maddelerinin hatalı uygulamasının düzeltilerek onanması.
Özet: Bir aracın kasten yakılması suçundan asliye ceza mahkemesinin sanık hakkında verdiği hükümlülük kararını genel olarak yerinde bulan Yargıtay, eylemin TCK 151/1 ve 152/2-a kapsamında daha ağır bir suça tekabül etmesine karşın aleyhe temyiz olmadığından bu durumu bozma nedeni yapmamıştır; bununla birlikte, TCK 53 gereği hak yoksunluklarının eksik uygulanması ve mükerrir sanık için denetimli serbestlik süresinin hukuka aykırı belirlenmesi gibi yeniden yargılama gerektirmeyen usul ve yasa ihlallerini düzelterek hükmü onamıştır.
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ
: Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarmaHÜKÜM
: HükümlülükGereği görüşülüp düşünüldü
:Sanığın mağdurun aracına tiner dökerek yakmaktan ibaret eyleminin TCK.nun 151/1, 152/2-a maddelerine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden TCK.nun 170/2. maddesiyle uygulama yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suç kastı bulunmadığına ve beraat etmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:1- 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,2- Mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesi gereğince “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infaz yetkisini sınırlayacak biçimde cezanın infazından sonra "1 yıl" denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına hükmolunması,Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek ve 5275 sayılı Yasanın 108/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden “takdiren bir yıl” ibaresinin çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 03.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.