Özet: Sanığın mağdurun iş yerine tehdit amacıyla silahla ateş etme eyleminin hukuken Türk Ceza Kanununun 106/2-a maddesine uygun bir suç teşkil etmesine rağmen, ilk derece mahkemesinin hatalı olarak aynı yasanın 170/1-c maddesi uyarınca hükümlülük ve müsadere kararı verdiği; ancak savcılık tarafından aleyhe temyiz yoluna gidilmediği için bu yanlış uygulamanın kararı bozma sebebi sayılmadığı, böylece sanığın temyiz itirazlarının reddedilerek mahkeme hükmünün oybirliğiyle onandığı ifade edilmektedir.