iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oranı tespitinde 5510 sayılı kanunun 95. maddesindeki prosedür tamamlanmadan verilen hükmün bozulması.

İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oranı tespitinde 5510 sayılı Kanunun 95. maddesindeki prosedür tamamlanmadan verilen hükmün bozulması.

Özet: Yüksek Mahkeme, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oranının tespiti davasında, ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin kararlarını, 5510 sayılı Kanunun 95. maddesinde öngörülen Yüksek Sağlık Kurulu raporu alma ve raporlar arası çelişkiyi giderme prosedürünün eksik uygulanması, ayrıca ilk derece mahkemesinin davanın reddine karar verirken maluliyet oranı belirlemesi ve yanlış terim kullanması gibi usul ve yasaya aykırılıklar nedeniyle bozarak, eksik inceleme için dosyanın yeniden değerlendirilmesini istemiştir.

10. Hukuk Dairesi ███████ E. , █████████ K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI

: █████████ E., █████████ K.

İLK DERECE MAHKEMESİ

: Bakırköy 18. İş Mahkemesi

SAYISI

: ████████ E., ████████ K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; sigortalının geçirmiş olduğu iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oranının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili özetle

: Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı sigortalı cevap dilekçesi sunmamıştır

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "1-Davanın reddine, kazalı işçi (dahili davalı) ...'ın maluliyet oranının %4,2 olduğunun tespitine," karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, ATK raporunun yetersiz olduğunu, eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm kurulduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkindir.

1.Dosya kapsamı incelendiğinde, Bölge Sağlık Kurulunca davacının sürekli iş göremezlik derecesinin %2,1, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nca %4,2 olarak belirlenmesi üzerine Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulundan alınan raporda davacının sürekli iş göremezlik derecesinin yine %4,2 olarak tespit edildiği, dosya kapsamında Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınmadığı tespit edilmiştir.

2.Sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yol; 5510 sayılı Kanun'un “Sağlık Raporlarının Usul ve Esasları”na dair 95. maddesinde (506 sayılı Kanun'un 109. maddesinde) hükme bağlanmıştır. Buna göre, Kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kuruluna itiraz hakları mevcuttur. Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı veya tıp fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.02.2010 gün ve ███████-60 Esas, ███████ Karar sayılı ilamı ile 06.10.2010 gün ve ███████-390 Esas, ████████ Karar sayılı ilamların da belirtildiği üzere Adli Tıp Kurumu Başkanlığının ilgili ihtisas kurulu ile üniversitelerin tıp fakülteleri ilgili bilim dalı başkanlıklarınca ya da S.S. Yüksek Sağlık Kurulunca düzenlenen raporlar arasında çelişkinin mevcut olması halinde, çelişkinin Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı Adli Tıp Üst Kurulu tarafından giderilerek, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihi kesin olarak karara bağlanması da zorunludur.

3.Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, 5510 sayılı Kanun'un 95. maddesinde öngörülen prosedür tüketilmeden sonuca gidildiği anlaşılmakla, Mahkemece Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınıp sonucuna göre ve gerektiğinde en son Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu'ndan rapor alınarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

4.Diğer taraftan kabule göre de Kurum tarafından belirlenen %2,1 oranındaki sürekli iş göremezlik oranının yüksek olduğundan bahisle açılan işbu davada, davanın reddine dair karar ile yetinilmesi gerekirken ayrıca maluliyet oranının %4,2 şeklinde davacı aleyhine tespit hükümü kurulması ile sürekli iş göremezlik oranı tespiti yerine maluliyet kavramının kullanılması yerinde görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.