Özet: Davacı bir firma, 1940 yılından beri kullandığını ve tanınmış olduğunu iddia ettiği markasına benzerliği ile eski bir ortağının kötü niyetli tescilini ileri sürerek, rakip bir markanın tescil kararının iptali ve hükümsüzlüğünü talep etmiş; davalı şirket ise kendi markasının da aile tarafından uzun yıllardır kullanıldığını, ürün ve hizmet sınıflarının farklı olduğunu ve davacı markasının tanınmışlık vasfına sahip olmadığını savunmuş; ilk derece mahkemesi ise, tarafların markaları arasında benzerlik olmasına rağmen, ürün ve hizmetlerin farklılığı, davacının kullanım ispatı sunmaması ve tanınmışlık şartlarının oluşmaması nedeniyle davayı reddetmiştir.