Özet: Temyiz incelemesini yapan yüksek mahkeme, davalının, daha önce kendi bozma kararına uyularak verilmiş olan bölge idare mahkemesi kararının hukuka aykırı olduğu iddiasıyla 2577 sayılı kanunun 49. maddesi uyarınca yaptığı temyiz başvurusunu değerlendirmiş; ancak bölge idare mahkemesince tesis edilen kararın usul ve kanuna uygun, yerinde ve bozulmasını gerektirecek nitelikte bir neden taşımadığını saptayarak, davalının temyiz istemini nihai olarak reddetmiş ve itiraz edilen kararı kesin olarak onamış, yargılama giderlerini de temyiz yoluna başvuran davalı üzerinde bırakmıştır.