dayanır kuralının yanlış görüşü istemlerinin nedenine edenlerin neticesinde edilebilir yetkilerinin

Anahtar kelimeler: Dayanır Kuralının Yanlış Görüşü İstemlerinin Nedenine Edenlerin Neticesinde Edilebilir Yetkilerinin

2. Ceza Dairesi ██████████ E. , ████████ K.

"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ

:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI

: ████████ E. ████████ K.

SUÇ

: Hırsızlık

HÜKÜM

: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

: Düzeltilerek onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen kararın; 7165 sayılı Kanun'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz talebinin, sanığın Adana'dan Mersin'e geldiğini, tanımadığı şahıslarla karşılaştığını, eline bir poşet verdikleri, kendisini tehdit ettikleri, kendisinin dışarda beklediği onların hırsızlık yapmış olduklarını sonradan öğrendiği, müştekinin evinden çalınan eşyaların tanımadığı şahısların kendisine verdiği, eşyaların bu poşette çıktığını belirttiği, mahkemenin sanığa suçunu ikrar ettiği deliline dayanarak ceza verdiği, sanığın ikrarının suçu kabullendiği anlamına gelmediği, ikrarın tek başına cezalandırılma için yeterli olmadığı, isnat edilen suçun sanığın işlendiğine yönelik her türlü şüpheden uzak somut bir delil olmadığına yönelik olduğu, sanığın temyiz talebinin, eşyaları kendisinin çalmadığı, kendisini rehin aldıkları, hırsızlığı şahısların saat 6.00 sıralarında gerçekleştirdiklerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddeleri gereği belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereği belirlenen oranda indirim yapılırken netice cezanın 6 yıl 3 ay yerine 5 yıl 15 ay olarak eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla mahkûmiyet kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye aykırı olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.