dayanır kuralının görüşü istemlerinin nedenine edenlerin neticesinde edilebilir yetkilerinin sayisi

Anahtar kelimeler: Dayanır Kuralının Görüşü İstemlerinin Nedenine Edenlerin Neticesinde Edilebilir Yetkilerinin Sayisi

2. Ceza Dairesi ██████████ E. , ██████████ K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ

:Ceza Dairesi

SAYISI

: █████████ E., ████████ K.

SUÇ

: Hırsızlık

HÜKÜM

: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

: Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin "7442 sayılı Kanunun 5. maddesinde yapılan değişiklikler ve yaptırımların dosyasında mevcut görüldüğüne, hakkında Gaziantep 5. Asliye Ceza Mahkemesinin ███████ Esas, ████████ Karar sayılı dosyasından 1 yıl 6 ay hapis cezası aldığına, kararın 23.02.2017 tarihinde kesinleştiğine, dosyasının yeniden incelenmesini talep ettiğine"; sanık müdafiinin temyiz isteminin "tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak şekilde ispat edilemediğine, dosyadaki delillerin tarafların beyanlarından ibaret olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sayın İlk Derece Mahkemesince bu durumun sanık lehine değerlendirilmesi gerekirken aksine sanığın cezalandırılması yoluna gidildiğine, sanığın telefon çalma eylemini gerçekleştirdiğine ancak arkadaşı M.A'nın kendisini öldüreceği korkusuyla işlediğini beyan etttiğine, TCK’nın 28/1. maddesinde, “Karşı koyamayacağı veya kurtulamayacağı cebir ve şiddet veya muhakkak ve ağır bir korkutma veya tehdit sonucu suç işleyen kimseye ceza verilmez. Bu gibi hâllerde cebir ve şiddet, korkutma ve tehdidi kullanan kişi suçun faili sayılır." şeklinde düzenlemeye yer verildiğine, bu düzenlemeden de anlaşılacağı üzere sanığın gerçekleşen hırsızlık eyleminin faili olarak kabul edilemeyeceğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 24. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.