tutuklu istemlerinin görüşü ihlali bildirmeme edenlerin neticesinde suçlar edilebilir yetkilerinin

Anahtar kelimeler: Tutuklu İstemlerinin Görüşü İhlali Bildirmeme Edenlerin Neticesinde Suçlar Edilebilir Yetkilerinin

2. Ceza Dairesi ██████████ E. , ██████████ K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ

:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ

: 11.02.2019

SAYISI

: █████████ E., █████████ K.

SUÇLAR

: Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, tutuklu hükümlü veya suç delillerini bildirmeme

HÜKÜMLER

: İstinaf başvurusunun esastan reddine, temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

: Ek kararın onanması, bozma

I- Ek Karara Yönelik Temyiz İstemlerinin İncelenmesi Neticesinde;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 11.02.2019 tarihli ve █████████ Esas, █████████ Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin ek kararı temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ...'in ek karara yönelik bir temyiz istemi bulunmadığından bu sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz davasına konu edilmeyerek yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 11.02.2019 tarihli ve █████████ Esas, █████████ Karar sayılı ek kararlarında hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar ... ve Halil müdafiilerinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARLARIN ONANMASINA,

II. Sanıklar ..., ..., ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Verilen Hükümlerin Temyiz İncelemesi Neticesinde;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin yetersiz gerekçe ile sanık lehine hükümler uygulanmaksızın, delil değeri olmayan tanık ve şikâyetçi beyanlarının hükme esas alındığına, sanık ...'nin temyiz isteminin kendisine iftira atıldığına, geçmiş suçlara istinaden mahkûmiyet hükmü verildiğine, sanık ... ve müdafiinin temyiz isteminin; sanığın mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığına, sanık ... ile aralarında husumet bulunduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklar ... ve ...ye yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve ███████ Esas, ████████ Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafi atanması ve savunmalarının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar ..., Sanık ... müdafii ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğnameye kîsmen uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Seydişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.