Özet: Yüksek mahkeme, maden işletme ruhsatı devri talebinin, Maden Kanununa aykırı bir genelge uyarınca oluşturulan ve devir koşulları araştırılmaksızın yalnızca takdir yetkisine dayalı, somut gerekçesiz bir ret işlemiyle sonuçlandırılmasını hukuka uygun bulmayan ilk derece ve bölge idare mahkemesi kararlarını onamış; davalı idarelerin, işlemin dayanağı olan komisyonun yetkili olduğu ve idarenin madenler üzerindeki tasarruf yetkisinin anayasal olduğu yönündeki temyiz iddialarını, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görmeyerek reddetmiş ve böylece idarenin takdir yetkisini keyfi kullanamayacağını teyit etmiştir.