Yargıtay 2. Ceza Dairesi, sanığın hırsızlık suçundan mahkumiyetini onarken, konut dokunulmazlığı ihlalinden yapılan temyiz başvurusunu usulden reddederek hukuka uygun bulmuştur.
Özet: Hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından yargılanan sanık hakkında, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen istinaf ret kararının temyiz edilemez olması nedeniyle bu yöndeki temyiz istemi reddedilmiş; hırsızlık suçundan ise, sanık ve müdafiinin suçun sabit olmadığı, kamera kayıtlarının yetersizliği, çalınan malın değerinin azlığı gibi iddiaları içeren temyiz dilekçeleri incelenerek, ilk derece mahkemesinin kararında hukuka aykırılık bulunmadığı ve usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf kararının onanmasına karar verilmiştir.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/4485 E. 2023/2956 K.SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâliHÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddineTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: OnamaI. Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesi Neticesinde5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,II. Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesi Neticesinde İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyizinin; dosya kapsamında alınan bilirkişi raporu incelendiğinde bahse konu suçu işleyenin kendisi olup olmadığının net olarak tespit edilemediğine, suça konu telefona takılı SIM kart her ne kadar kendine ait olsa da SIM kartını kaybettiğine ve suç tarihi itibarîyla kendi kullanımında olmadığına, olayı gerçekleştirdiğine dair dosyada herhangi somut delilin mevcut olmadığına, eksik araştırma neticesinde kurulan mahkûmiyet hükmünün anılan sebeplerle bozulması gerektiğine ve sanık müdafiinin temyizinin; kamera kayıtlarının incelenmesi neticesinde hırsızlık eyleminin sanık tarafından gerçekleştirdiğinin net olarak tespit edilemediğine, bu anlamda suçun vasıf ve mahiyetinin değişme durumunun bulunduğuna, suça konu eşyanın maddi değeri göz önüne alındığında değerinin az olduğu müşteki beyanlarıyla da sabit olduğundan TCK'nın 145. maddesi gereğince cezadan indirim yapılması gerektiğine, sanığın eylemi gerçekleştirdiğine yönelik her türlü kuşkudan uzak, kesin ve ispata elverişli somut delil bulunmadığına, ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmünün bu sebeplerle bozularak sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik, Tebliğname'ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Bursa 16. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.