Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan sanığın temyiz dilekçesinin yeterli sebep içermediği gerekçesiyle Cumhuriyet Başsavcılığının itirazını reddederek dosyayı Ceza Genel Kuruluna gönderdi.
Özet: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, hırsızlık suçundan mahkumiyet alan sanığın temyiz dilekçesinde sadece cezayı kabul etmediğini ve beraat veya lehe hükümlerin uygulanmasını istediğini belirtmesinin yeterli olduğunu ileri sürerek, temyiz isteminin usul eksikliği nedeniyle reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu yönündeki itirazı, temyiz dilekçesinin kanuni temyiz sebeplerini açıkça içermediği gerekçesiyle reddedilmiş ve dosya, itirazın yerinde görülmemesi sebebiyle Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmiştir.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/946 E., 2022/2309 K.SUÇ : HırsızlıkHÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm tesisiİTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : OnamaİTİRAZA KONU KARAR : Temyiz isteminin reddiİTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet BaşsavcılığıYargıtay 2. Ceza Dairesinin, 19.11.2025 tarihli ve 2023/18121 Esas, 2025/20319 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.03.2026 tarihli ve 2-2026/24781 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinin 2. cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:I. İTİRAZ SEBEPLERİSanığın 05.10.2022 tarihli temyiz dilekçesinde "verilen cezayı kabul etmediğini, haksız yere ceza verildiğini, dosyasının yeniden incelenerek beraatine karar verilmesini, aksi halde lehe hükümlerin uygulanmasını istediğini" beyan ettiği, sanığın bu ifadeler ile hükmü temyiz etmeye yönelik iradesini açıkladığı ve temyiz dilekçesinin hukuki bilgisi kapsamında yeterli olduğunun değerlendirildiği ve buna göre dosyanın esastan incelenerek sanığın temyiz itirazlarının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA karar verilmesi yerine temyiz dilekçesinde temyiz sebebi gösterilmediği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir.II. GEREKÇEAnkara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2020/946 Esas, 2022/2309 Karar sayılı kararının, sanık tarafından 05.10.2022 tarihli temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.11.2025 tarihli kararı ile sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE karar verildiği belirlenmekle;Her ne kadar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, sanığın temyiz dilekçesinde "verilen cezayı kabul etmediğini, haksız yere ceza verildiğini, dosyasının yeniden incelenerek beraatine karar verilmesini, aksi halde lehe hükümlerin uygulanmasını istediğini" beyan ettiğinden bahisle bu ifadeler ile hükmü temyiz etmeye yönelik iradesini açıkladığı ve temyiz dilekçesinin sanığın hukuki bilgisi kapsamında yeterli olduğunun değerlendirildiği, buna göre de dosyanın esastan incelenerek sanığın temyiz itirazlarının esastan reddiyle usûl ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA karar verilmesi gerektiği belirtilerek İTİRAZ kanun yoluna başvurulmuş ise de; sanık tarafından dosyaya sunulan ve 05.10.2022 tarihli olup içeriğinde, "Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 2020/946 Esas sayılı dosyasında hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verildi. Verilen cezayı kabul etmiyorum, haksız yere tarafıma ceza verildi, dosyamın yeniden incelenerek beraatime, aksi halde lehime olan hükümlerin uygulanmasına karar verilmesini arz ederim." ifadelerine yer verilen temyiz dilekçesinde, Kanunun aradığı manada temyiz sebeplerinin bulunmadığı değerlendirildiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır. III. KARAR1- Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ REDDİNE,2- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden, 6352 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 28.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.