Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı yapılan temyiz başvurusunu esastan reddederek Bölge Adliye Mahkemesi kararını onamıştır.
Özet: Sanık müdafilerinin hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz başvurularında; müvekkillerinin samimi beyanlarına rağmen hukuka aykırı karar verildiği, eksik inceleme yapıldığı, zamanaşımı oluştuğu, lehe hükümlerin uygulanmadığı, suçlamaları reddetmeleri, kamera görüntülerinin yetersizliği ve görgüye dayalı delil eksikliği gibi gerekçeler öne sürülmüş; ancak Yargıtay, bölge adliye mahkemesinin kararlarında herhangi bir hukuka aykırılık veya isabetsizlik bulmayarak, bu temyiz istemlerini esastan reddederek hükmü onamıştır.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1780 E., 2023/2217 K.SUÇ : HırsızlıkHÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onamaSanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında kurulan hükümlerin tamamını kapsadığı, ancak Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesinin, 07.12.2023 tarihli 2022/1780 Esas, 2023/2217 Karar sayılı ek kararı ile sanık ... müdafiinin, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin reddine karar verildiği ve usulüne uygun olarak tebliğ edilen ek kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmediği belirlenerek, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan incelemede;İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, "müvekkili sanığın mahkemede alınan ifadesinde samimi beyanlarda bulunduğuna, verilen kararın hukuka, hakkaniyete ve yasaya aykırı olduğuna, yerel mahkemece ve daha sonra istinaf mahkemesince verilen hapis cezasına karşı erteleme hükümlerinin dahi uygulanmadığına, verilen kararın eksik inceleme sonucu verildiğine, atılı suçun zamanaşımına uğradığına, müvekkilinin lehine hiçbir kanun hükümlerinin yerel mahkemece ve sonrasında istinaf mahkemesince uygulanmadığına"; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, "müvekkilinin aşamalarda suçlamaları reddettiğine, kamera görüntülerinde müvekkilinin olaya dahil olduğuna ilişkin net bir açı ve görüntü bulunmadığına, diğer sanığın suçtan kurtulmaya yönelik müvekkiline de suç atan beyanlarının hükme esas alınamayacağına, katılanın görgüye dayalı bir beyanının olmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararlarına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Nizip 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.