Danıştay, Maden Kanununa muhalefet nedeniyle verilen idari para cezasının parasal temyiz sınırının altında kalması sebebiyle temyiz istemini incelemeksizin reddetti.
Özet: Bir madencilik şirketine, çevre ve orman izinleri kapsamı dışında faaliyet gösterdiği gerekçesiyle uygulanan 46.579,00 TL tutarındaki idari para cezasının iptali talebiyle açılan davada, alt mahkemenin red kararına karşı yapılan temyiz başvurusu, davanın açıldığı tarihteki idari yargılama usul kanununda belirtilen temyiz parasal sınırının altında kaldığı için yüksek mahkeme tarafından esas yönünden incelenmeden reddedilmiş; bu durum, başvurulan kararın yasal olarak temyize kapalı ve kesin nitelikte olduğunu göstermektedir.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2024/4081 E.  ,  2025/7358 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2024/4081
Karar No : 2025/7358
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı ... Madencilik Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili Av. ... tarafından, Sivas ili, Divriği ilçesi sınırları dahilinde ve davacı şirket uhdesinde bulunan Sicil:... sayılı IV. grup maden sahasındaki bazı ocaklarda ÇED ve orman izin alanı dışında faaliyette bulunulduğundan bahisle, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 7. maddesinin 21. fıkrası uyarınca 46.579,00 TL idari para cezası uygulanmasına dair ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvuru incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
04/06/2025 tarih 32920 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 7550 sayılı Kanun’un 7. maddesiyle 2577 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesinin ikinci fıkrası, "17 nci madde uyarınca duruşma yapılmasının zorunlu olduğu davalar ile 45 inci ve 46 ncı maddeler uyarınca istinaf veya temyiz yoluna başvurulabilecek kararların belirlenmesinde davanın açıldığı tarihteki parasal sınır esas alınır." şeklinde değiştirilmiştir.
Bölge idare mahkemelerinin hangi davalar hakkında verdikleri kararların temyiz edilebileceği 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde tahdidi olarak sayılmış olup, konusu para ile ölçülebilen davalara ilişkin olarak idare mahkemelerince verilen kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, bölge idare mahkemelerince verilen kararların temyize tabi olup olmadığının, istemde bulunulan parasal tutarın davanın açıldığı tarihteki temyiz parasal sınırına göre belirlenmesi gerekmektedir.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, davanın açıldığı tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırın altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 07/10/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.