Yargıtay 2. Ceza Dairesi, sanık müdafiinin hırsızlık ve konut dokunulmazlığı ihlali suçlarından verilen istinaf ret kararlarına yönelik temyiz başvurularını inceleyerek kısmen usuli ret, kısmen esastan onama kararı vermiştir.
Özet: Sanık müdafiinin, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen karara yönelik temyiz istemi, hükmolunan cezanın yasal sınırlar içinde olması nedeniyle temyiz edilemez olduğundan reddedilmiş; hırsızlık suçundan verilen karara yönelik temyiz istemi ise, savunmanın delil yetersizliği, parmak izi bulunmaması, değer azlığı ve şüpheden sanık yararlanır ilkelerine dayalı beraat talebine rağmen, bölge adliye mahkemesi kararında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle esastan reddedilerek hüküm onanmıştır.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/986 E., 2023/3490 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasıI. Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesindeİzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 09.11.2023 tarihli ve 2023/986 Esas, 2023/3490 Karar sayılı kararının sanık müdafiinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü; Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-b. maddesi uyarınca, İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE, II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesindeİlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin "katılanın evin içerisinde telefonunu ve takılarını sanığın aldığını görmediğine, yapılan parmak izi incelemesinde sanığın parmak izinin çıkmadığına, sanığın eve girip çıktığına ilişkin kesin bir tespit bulunmadığına, değer azlığına ilişkin hükümlerin uygulanması gerektiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 27. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.