Yargıtay, kasten öldürme suçundan verilen hapis cezasına yönelik sanık müdafiinin delil yetersizliği ve ceza fazlalığı iddialarını reddederek hükmü onadı.
Özet: Sanığın maktule yönelik kasten öldürme suçundan ilk derece mahkemesince 16 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvuruları bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddedilerek ilk derece kararı onanmıştır; sanık müdafiinin öldürme kastı bulunmadığı, delil yetersizliği ve cezanın fazla olduğu yönündeki temyiz başvurusu üzerine Yargıtay, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun yapıldığı, eylemin öldürme kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, delillerin yeterli ve cezanın doğru belirlendiği gerekçesiyle temyiz istemini esastan reddederek hükmü oy birliğiyle onamıştır.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2025/391 E., 2025/492 K.SUÇ : Kasten öldürmeHÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararıTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanmasıİlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ1. Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.12.2024 tarihli ve 2024/243 Esas, 2024/770 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 19.02.2025 tarihli ve 2025/391 Esas, 2025/492 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.II. TEMYİZ SEBEPLERİSanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, delil yetersizliğine, fazla ceza tayin edildiğine ve lehe olan diğer hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.III. GEREKÇEYargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eyleme uyan suç vasfı ve ceza yaptırımının doğru biçimde belirlendiği, takdîri indirimin mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği, sanık hakkında uygulanması mümkün başkaca lehe hüküm bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. IV. KARARGerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 19.02.2025 tarihli ve 2025/391 Esas, 2025/492 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2026 tarihinde karar verildi.