Uyuşturucu madde bulundurma mahkumiyetine ilişkin, usulsüz ilk tebligata rağmen öğrenildiği ek karar sonrası yasal süreyi aşan temyiz isteminin reddi.
Özet: Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkumiyet kararının gerekçeli tebliğatında usulsüzlük bulunsa da, sanığın denetim süresinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle erteli ilamın infazına dair ek kararın usulüne uygun tebliği ile mahkumiyet kararını öğrendiği anlaşılmış; bu öğrenme tarihinden sonra kanuni bir haftalık süreyi çok aşan bir tarihte sanık müdafii tarafından yapılan temyiz istemi, hükmün resen temyize de tabi olmaması nedeniyle oy birliğiyle reddedilmiştir.
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/146 Esas, 2015/1196 KararSUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmaHÜKÜM : MahkumiyetTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddiYapılan ön inceleme neticesinde Sivas (Kapatılan) 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/146 Esas, 2015/1196 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:Gerekçeli kararın, sanığın sorgusunda bildirdiği bilinen son adresine mernis şerhi olmadan tebligat çıkarılması gerekirken mernis şerhi düşülerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebliğ edilmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu tespit edilmiş ise de; hakkında erteli hapis cezasına hükmedilen sanığın, denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle Sivas (Kapatılan) 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2020 tarihli erteli ilamın aynen infazına dair verdiği ek kararın, 07.07.2020 tarihinde sanığa usulüne uygun tebliğ edildiği anlaşıldığından, bu tarih itibariyle sanığın, hakkında verilen mahkumiyet kararını öğrenmesine rağmen uzun bir süre sonra sanık müdafiinin temyiz talebinde bulunduğu anlaşılarak yapılan incelemede;Karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra sanık müdafiinin 11.02.2025 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2026 tarihinde karar verildi.