Danıştay 8. Daire, maden kanununa aykırı beyan edilmeyen üretimden kaynaklı idari para cezasının temyiz parasal sınırı altında kalması nedeniyle bölge idare mahkemesinin kesin kararını incelemeksizin temyiz istemini reddetti.
Özet: Bir madencilik şirketinin, beyan edilmeyen maden üretimi nedeniyle uygulanan 95.161,00 TL tutarındaki idari para cezasını onaylayan bölge idare mahkemesi kararının temyizen incelenmesi talebi reddedilmiştir. Ret kararı, söz konusu idari para cezasının miktarının, İdari Yargılama Usulü Kanununda belirlenen temyiz parasal sınırının altında kalması nedeniyle bölge idare mahkemesi kararının kesin nitelikte olması ve temyiz kanun yolu incelemesine yasal olarak olanak bulunmaması gerekçesine dayanmaktadır. Bu durum, temyiz başvurusunun esasının incelenmesine geçilmeksizin reddedilmesini sağlamıştır.
T.C.
D A N I Ş T A YSEKİZİNCİ DAİREEsas No : 2024/4063Karar No : 2025/5466 TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI Davacı ... Madencilik San. ve Tic. A.Ş. vekili Av. ... tarafından, Sivas ili, Divriği ilçesi sınırları dahilinde bulunan Sicil:... sayılı IV. grup (Krom) işletme ruhsatlı sahadan 2019 yılında 685 ton üretim yapılmasına rağmen beyan edilmediğinden bahisle, Maden Kanunu'nun 10. maddesinin 7. ve 8. fıkraları uyarınca 95.161,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin ... tarih ve ... sayılı Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü işleminin iptali istemiyle Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvurular incelendi. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır. Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz istemlerinin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir. Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMLERİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 04/06/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.