Danıştay, Maden Kanunu uyarınca verilen idari para cezasının temyiz parasal sınırı altında kalması ve davacının feragati nedeniyle temyiz istemini incelemeden reddetmiştir.
Özet: Danıştay, Samsundaki bir maden işletme ruhsatına ilişkin Maden Kanunu ihlali nedeniyle verilen 62.743,00-TL tutarındaki idari para cezasının iptali istemiyle açılan davada, Bölge İdare Mahkemesinin kararının, İdari Yargılama Usulü Kanununda belirlenen temyiz parasal sınırının altında kalması sebebiyle kesin nitelikte olduğunu ve temyize yasal olanak bulunmadığını belirterek, davalı idarenin temyiz istemini incelemeksizin reddetmiş, ayrıca davacının da temyiz talebinden vazgeçtiğini dikkate almıştır.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2023/7002 E.  ,  2025/5467 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2023/7002
Karar No : 2025/5467
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı ... İmar. İnş. Hayv. Tar. San. Tic. Ltd. Şti. vekili Av. ... tarafından, Samsun ili, Tekkeköy ilçesi dahilinde bulunan Sicil:... sayılı II-A grubu (bazalt) maden işletme ruhsatına ilişkin olarak, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 11. fıkrası uyarınca 62.743,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvurular incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, 46. maddesinde Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir.
Öte yandan, 05/12/2023 tarihinde kayıtlara alınan dilekçe ile davacı tarafından temyiz talebinden vazgeçildiği belirtildiğinden, davacının TEMYİZ İSTEMİ HAKKINDA KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,
Açıklanan nedenlerle, davalı idarenin TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 04/06/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.