Danıştay 8. Daire, maden işletme ruhsatına ilişkin verilen idari para cezasının temyiz parasal sınırının altında kalması sebebiyle bölge idare mahkemesinin kesin kararını incelemeksizin reddetti.
Özet: Bir madencilik şirketine, maden ruhsatı kapsamında zorunlu izinleri süresinde idareye sunmadığı gerekçesiyle uygulanan 315.259,00 TL idari para cezasının iptali talebiyle açılan davada bölge idare mahkemesince verilen kararın temyiz başvurusu, söz konusu ceza miktarının 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununda öngörülen temyiz parasal sınırının altında kalması ve bu nedenle bölge idare mahkemesi kararının kesin nitelik taşıması sebebiyle, yasal olarak incelenme imkanı bulunmadığından reddedilmiştir.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2025/2909 E.  ,  2025/5431 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2025/2909
Karar No : 2025/5431
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı ... San. İnş. Madencilik İth. İhr. A.Ş. vekili Av. ... tarafından, Ankara ili, Nallıhan ilçesi sınırları içerisinde bulunan S:... sayılı IV (a) grup maden işletme ruhsatının yürürlük tarihi olan 30/12/2019 tarihinden itibaren üç yıl içinde 7'nci maddeye göre alınması gerekli olan izinlerin davalı idareye sunulmadığından bahisle 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24/11. maddesi uyarınca (pandemiye bağlı mücbir sebep nedeniyle 2020 yılı hariç) 315.259,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvuru incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir.
Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 04/06/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.