hakaret suçundan verilen mahkûmiyet kararının yargıtay 4. ceza dairesince, sanığın temyiz talepleri reddedilerek onanması ve hukuka aykırılık görülmemesi.

Hakaret suçundan verilen mahkûmiyet kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesince, sanığın temyiz talepleri reddedilerek onanması ve hukuka aykırılık görülmemesi.

Özet: Hakaret suçundan mahkûmiyetine karar verilen sanığın, istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik temyiz talebinde; suçu işlemediğini, polis beyanlarının tek başına yeterli olmadığını ve "şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin ihlal edildiğini ileri sürmesi üzerine yapılan incelemede, sanığın eyleminin sabit olduğu, ilk derece ve istinaf mahkemelerinin delil değerlendirmesi, suç vasfı ve ceza uygulamasına ilişkin takdir ve gerekçelerinin yerinde olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin esastan reddedilerek mahkûmiyet hükmünün oy birliğiyle onanmasına karar verilmiştir.

4. Ceza Dairesi 2024/4956 E. , 2026/5600 K.

"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3050 E. 2024/260 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle ve duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı Kanun'un 299. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizinin; üzerine atılı suçu işlemediği, davanın tarafı olan polislerin beyanı esas alınarak mahkumiyet kararı verilemeyeceği, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin ihlal edildiği, olayda polisler tarafından darp edildiği, şüpheye dayalı mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu, bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

Sanığın savunması, katılanın ve şikayetçilerin beyanları, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamından, sanığın hakaret suçunu işlediğinin kabulüne ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinin yerinde olduğu, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması için gerekli yasal koşullarının somut olayda gerçekleşmediği belirlendiğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan eleştiri dışında kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Adıyaman 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,25.03.2026 tarihinde karar verildi.