Hırsızlık suçundan hükmedilen cezada mükerrirlik uygulamasında dayanak kararın kesinleşme tarihinde hata bulunması nedeniyle Yargıtayca başka ilamla düzeltilerek onama.
Özet: Yargıtay, sanığın hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi kararını incelerken, suçun işlenmediği yönündeki temyiz nedenlerini yerinde bulmamış; ancak, hükümde ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas alınan ilamın suç tarihinden sonra kesinleştiğini tespit ederek bu uygulamanın hatalı olduğunu belirtmiştir. Bu hukuka aykırılığın, sanığın adli sicil kaydında bulunan başka bir ilamın tekerrüre esas alınmasıyla giderilebilecek nitelikte olması nedeniyle, hatalı tekerrür uygulamasını düzelterek hükmün diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunduğu için kararın düzeltilerek onanmasına hükmetmiştir.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/3600 E., 2023/3203 K.SUÇ : HırsızlıkHÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddiTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, "hırsızlık yapmadığına, suçu işlemediğine, suç işlediğine dair hiç bir delil olmadığına, kamera kaydının olmadığına, şüphe olduğuna" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;Sanık hakkında hırsızlık suçundan uygulama yapılırken, ikinci kez 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına dayanak yapılan 02.07.2020 tarihli İstanbul Anadolu 61. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/644 Esas ve 2020/287 Karar sayılı kararının suç tarihinden sonra 18.09.2020 tarihinde kesinleştiği, ancak sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde ikinci kez mükerrirliğe esas alınabilecek başka ilam olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 03.11.2023 tarihli, 2023/3600 Esas ve 2023/3203 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak yerine “sanığın adli sicil kaydında bulunan esas İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2010 tarihli, 2009/1331 Esas, 2010/611 Karar sayılı ilâmına konu 5237 sayılı TCK'nın 106/2-a maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçu nedeniyle hükmolunan 2 yıl hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün ikinci kez tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 58. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.