Danıştay 8. Daireden, Maden Kanununa muhalefetle ilgili idari para cezasının temyiz parasal sınırı altında kalması nedeniyle incelemeksizin verilen nihai ret kararı.
Özet: Bir kalker işletme ruhsat sahasında mücavirinden asfalt yol geçmesine rağmen geçiş yolu izin belgesi alınmaması nedeniyle verilen 37.646,00-TL tutarındaki idari para cezasının iptali istemiyle açılan dava sonucunda verilen Bölge İdare Mahkemesi kararının temyizen incelenmesi talep edilmiş; ancak, Maden Kanununa muhalefet nedeniyle verilen bu idari para cezasının miktarı, idari yargılama usulü kanununda belirlenen temyiz parasal sınırının altında kaldığından, temyize konu kararın kesin nitelikte olduğu ve temyiz incelemesine yasal olanak bulunmadığı gerekçesiyle temyiz istemi incelenmeksizin reddedilmiştir.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2022/4486 E.  ,  2025/5126 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2022/4486
Karar No : 2025/5126
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı ... vekili Av. ... tarafından, Giresun ili, Dereli ilçesi sınırları dahilinde bulunan ... sicil numaralı II (a) grubu kalker işletme ruhsat sahasında mevcut ocağın mücavirinden asfalt yol geçtiği halde geçiş yolu izin belgesi alınmadığı gerekçesiyle 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 7/13.maddesi uyarınca 37.646,00-TL para cezası verilmesine dair Maden İşleri Genel Müdürlüğünün ... tarih ve E... sayılı işleminin iptali istemiyle Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvuru incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir.
Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 28/05/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.