İhtiyati Haciz Talebinin İstinafen Kabulü ve Kesin Hacze Dönüşmemesi Sebebiyle Hükümsüzlüğünün Tespiti Talebi Üzerine Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Kararların HMK Uyarınca Kesin Olması Nedeniyle Temyiz Edilemezliği.
Özet: Davacı tarafından talep edilen ihtiyati haciz isteminin ilk derece mahkemesince reddi üzerine, istinaf başvurusu ile Bölge Adliye Mahkemesince teminat karşılığı kabul edilen bu karara, davalının ihtiyati haczin süresinde kesin hacze dönüşmemesi nedeniyle hükümsüz hale geldiği tespiti talebi üzerine "karar verilmesine yer olmadığına" dair ek karar da eklenmiştir; ancak davalı vekilinin hem asıl hem de ek kararı temyiz etmesi sonucunda Yargıtay, geçici hukuki korumalara ilişkin bölge adliye mahkemesi kararlarının kanunen kesin ve temyiz edilemez olduğunu belirterek davalı vekilinin temyiz dilekçesini reddetmiştir.
MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi
SAYISI: 2025/1292 Esas, 2025/1961 KararMAHKEMESİ : İzmir 4. Asliye Ticaret MahkemesiSAYISI: 2025/148 Değişik İş, 2025/148 KararTaraflar arasındaki ihtiyati haciz talepli davasından dolayı yapılan yargılamada İlk Derece Mahkemesince verilen karar ile ihtiyati haciz isteminin reddine karar verilmiştir. Ara kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle ihtiyati haciz isteminin teminat karşılığında kesin olarak kabulüne karar verilmiştir. Davalı vekilinin "ihtiyati haczin alacaklı tarafından süresinde kesin hacze dönüştürülmemesi nedeniyle 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (İİK) 264. maddesi gereğince hükümsüz hale geldiğinin tespiti, davalı aleyhine konulan tüm hacizlerin kaldırılması" talepli dilekçesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 05.01.2026 tarihli ek karar ile "ihtiyati haczin alacaklı tarafından süresinde kesin hacze dönüştürülmemesi halinde İİK'nın 264. maddesi gereğince kendiliğinden hükümsüz hale geleceği, böylelikle talep eden vekilinin talebindeki hususla ilgili yapılacak bir işlem bulunmadığı" gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi asıl ve ek kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Asıl ve ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: Temyiz istemi; geçici hukuki korumalar kapsamında kalan ihtiyati haciz ile ilgili Bölge Adliye Mahkemesinin asıl ve ek kararına ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemelerinin, geçici hukuki korumalara ilişkin kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 394. maddesinin beşinci fıkrasına göre kesin olup, aynı Kanun'un 362. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi gereğince temyiz edilemez. Bu durumda, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. KARAR Açıklanan sebeple;Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.