Yargıtayın, hırsızlık suçundan mahkumiyetine itiraz eden sanığın delil yetersizliği ve masumiyet iddialarıyla yaptığı temyiz başvurusunu esastan reddederek mahkumiyet hükmünü onaması.
Özet: Hırsızlık suçundan hüküm giyen sanık ve müdafiinin, suçlamayı kabul etmeme, tutukluluk hali nedeniyle zararı giderememe ve lehe hükümlerin uygulanmadığı iddialarıyla yaptıkları temyiz başvurusu, dosyadaki kesin ve inandırıcı delillerin sanığın eylemini doğruladığı ve ilk derece mahkemesi kararını onayan bölge adliye mahkemesi kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle reddedilerek, bölge adliye mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükmü oybirliğiyle onanmıştır.
2. Ceza Dairesi         2025/16026 E.  ,  2026/1032 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2025/3679 E., 2025/2487 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edelerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin "Sanığın suçu kabul etmediği, tutuklu olduğu için zararı gideremediği, suçun sanık tarafından işlendiğine dair dosyada kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, lehe hükümlerin uygulanmadığına", sanığın temyiz isteminin "Suçu işlemediği, içerideyken zararı gidermesinin mümkün olmadığı, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında katılana yönelik eylemi sebebiyle hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak usul ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Bakırköy 37. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.01.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.