Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünü, sanık müdafiinin delil yetersizliği ve şüpheden sanık yararlanır ilkesine dayalı temyiz itirazlarını reddederek onamıştır.
Özet: Hırsızlık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde, sanık müdafiinin yetersiz delil, TCKnın 145. maddesinin uygulanması gerektiği ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat verilmesi gerektiği yönündeki temyiz itirazları ele alınmıştır; ancak yapılan değerlendirmede hükümde herhangi bir hukuka aykırılık veya isabetsizlik bulunmadığı, sanık müdafiinin itirazlarının yerinde görülmediği, dolayısıyla hükmün usul ve yasaya uygun olduğu kanaatine varılarak temyiz isteminin esastan reddedilerek mahkumiyet kararının onanmasına hükmedilmiştir.
2. Ceza Dairesi         2025/15275 E.  ,  2026/427 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2025/1935 E., 2025/2075 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın atılı suçtan cezalandırılabilmesine yeterli, kesin, inandırıcı delil bulunmadığına, TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğin sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, hüküm hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Aydın 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.