Danıştay, Maden Kanunu ihlali kaynaklı idari para cezasına ilişkin temyiz talebini, parasal sınır nedeniyle kesinleşen Bölge İdare Mahkemesi kararı gerekçesiyle incelemeden reddetti.
Özet: Maden Kanununa muhalefet gerekçesiyle verilen 25.098,00 TL tutarındaki idari para cezasının iptali istemiyle açılan davada Bölge İdare Mahkemesi tarafından tesis edilen kararın temyizen incelenmesi talebi, dava konusu idari para cezasının 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununda belirlenen temyiz parasal sınırının altında kalması nedeniyle reddedilmiştir. Bu durum, Bölge İdare Mahkemesi kararının kesin nitelikte olduğunu ve temyiz kanun yolu incelemesine yasal olanak bulunmadığını göstermektedir.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2022/3786 E.  ,  2025/2859 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2022/3786
Karar No : 2025/2859
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı... vekili Av. ... tarafından, Kahramanmaraş ili, Andırın ilçesi sınırlarında bulunan S:... sayılı IV. grup arama (işletme talepli) saha ile ilgili olarak, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 2. fıkrası gereğince, teknik eksikliklerin verilen süre içerisinde giderilmediğinden bahisle 25.098,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin ... tarih ve ... sayıı işlemle tesis edilen işlemin iptali istemiyle... Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen... ve E:..., K:...sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvuru incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir.
Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 13/03/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.