Yargıtay, hırsızlık suçundan yargılanan sanığın zorunlu müdafii olmadan savunmasının alınması nedeniyle savunma hakkı kısıtlaması içeren hükmü bozdu.
Özet: Yüksek Mahkeme, ağır ceza gerektiren hırsızlık suçundan yargılanan sanık hakkında verilen hükmü, sanığa zorunlu müdafii atanmasına rağmen savunmasının müdafii olmaksızın alınması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması ve Ceza Muhakemesi Kanununun ilgili maddelerine aykırı davranılması nedeniyle bozmuş; bu durum, müdafiin hazır bulunmasının esas olduğu durumlarda mahkemelerce göz ardı edilmemesi gereken önemli bir usul hatası olarak değerlendirilmiştir.
2. Ceza Dairesi         2023/26467 E.  ,  2025/24755 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/1221 E., 2023/1703 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafîinin temyiz isteminin, tanıkların dinlenmediğine, soruşturma aşamasında beyanı alınan iş yeri çalışanı ...'un telefonu rızasıyla sanığa iddia edildiği şekliyle vermesinin hırsızlık suçunun maddi unsurunu oluşturmayacağına, gece vakti uygulamasının hatalı olduğuna, delillerin toplanmadığını ve gerekçesiz hüküm kurulduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h ve 143/1. maddelerinde düzenlenen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nin 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği, her ne kadar sanığa müdafîi atanmış ise de, sanık ile müdafîinin hiçbir aşamada bir arada bulunmadıkları ve esas hakkında savunması alınırken müdafiinin huzurunda ifade vermesi gerektiği gözetilmeden, 16.11.2021 tarihli duruşmada müdafisi olmadan savunması alındıktan sonra yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dosyanın aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca gereği için kararı veren Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.