Yargıtay 2. Ceza Dairesi, sanık müdafiinin hırsızlık suçundan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz istemini esastan reddederek onadı.
Özet: Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz başvurusu, hükmolunan cezaların miktar ve türleri nedeniyle temyiz yolu kapalı olduğundan reddedilmiş; hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz istemi ise, sanık müdafiinin yeni duruşma açılması ve delillerin yeniden değerlendirilmesi gerektiği yönündeki iddialarına rağmen, kararda hukuka aykırılık bulunmadığı tespit edilerek esastan reddedilmiş ve Bölge Adliye Mahkemesinin hükmü hukuka uygun bulunarak onanmıştır.
2. Ceza Dairesi         2025/789 E.  ,  2025/24389 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2024/3477 E., 2024/2693 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması
I. Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.10.2024 tarihli ve 2024/3477 Esas, 2024/2693 Karar sayılı kararının sanık müdafiinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;
Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-b. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE,
II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "Yargıtay 2. Ceza Dairesinin kararına göre, davanın yeniden görülmesine karar verilmesi duruşma açılması ve tarafların çağrılarak delillerin değerlendirilmesi gerektiğine ve bu hususa uyulmadığına, üçüncü kişinin zararının giderilip giderilmediğinin araştırılmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarakONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Ceyhan 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.