Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyeti, zorunlu müdafiin hüküm duruşmasında bulunmaması nedeniyle savunma hakkı kısıtlandığı gerekçesiyle bozmuştur.
Özet: Yargıtay, nitelikli hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararını, cezası beş yıldan fazla olan bu tür davalarda hüküm duruşmasında zorunlu müdafi bulundurulmayarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması gerekçesiyle bozmuş, sanık müdafiinin temyizini bu açıdan yerinde görerek dosyanın yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere bölge adliye mahkemesine gönderilmesine oy birliğiyle karar vermiştir.
2. Ceza Dairesi         2023/23023 E.  ,  2025/24363 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/1999 E. 2022/3642 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz talebinin sanığın aracın açık olan kapısından girerek hoparlörlerin monteli olduğu set tahtasını aldığı, iade edilen malzemelerin söküm, takım ve bakıma ilişkin tüm masraflarını sanığn karşıladığı, müştekinin de zararının karşılandığına dair dilekçe verdiği, ancak yerel mahkemenin buna rağmen TCK 168. maddeyi uygulamadığı, ayrıca eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı hususunun da göz ardı edildiği, aracın içerisinde malzemelerle yakalandığı, suçun kesintiye uğradığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK’nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa hırsızlık suçundan atanan zorunlu müdafiinin hüküm duruşmasında da hazır bulundurulması gerektiği Bölge Adliye Mahkemesince gözetilmeyerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK’nın aynı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.