2. Ceza Dairesi, sanığa yüklenen hırsızlık suçunda zorunlu müdafiinin hüküm duruşmasında hazır bulunmaması nedeniyle savunma hakkı ihlali gerekçesiyle mahkumiyeti bozdu.
Özet: Hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmü, suçun niteliği gereği cezanın alt sınırının beş yıldan fazla olması sebebiyle zorunlu müdafiinin hüküm duruşmasında hazır bulundurulması yasal bir zorunluluk olmasına rağmen, bu kurala uyulmaması ve dolayısıyla sanığın savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle temyiz üzerine bozulmuştur.
2. Ceza Dairesi         2025/14172 E.  ,  2025/24362 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/657 E. 2025/510 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen kararın; 7165 sayılı Kanun'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz talebinin sanığın yargılamanın tüm aşamalarında çalıntı olduğunu bilmediği motosikleti uyuşturucu etkisinde olan bir şahıstan satın aldığını ifade ettiği, mahkûmiyet hükmü verilebilmesi için suçun kasten işlenmesinin şart olduğu, kastın suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olduğu, sanığın üzerine atılı suçun dosya kapsamında şüpheye yer verilmeyen bir kesinlikle ispat edilememekte olduğu, sanığın cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve mahkûmiyete yeter delil elde edilmesi gerektiği, TCK 50... . madde hükümleri yönünden her şart oluşmuşken bu kurumların uygulanmaması veya cezanın diğer seçenek yaptırımlara hükmedilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK’nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa hırsızlık suçundan atanan zorunlu müdafiinin hüküm duruşmasında da hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeden ilk derece mahkemesince yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK’nın 304/2-a maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak gereği için dosyanın Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.