Hırsızlık ve kasten yaralama suçlarından sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün, sanık müdafii temyiz talebinin reddiyle Yargıtayca onanması kararı.
Özet: Sanık müdafiinin hırsızlık ve kasten yaralama suçlarından verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz başvurusunda, sanığın evinde suç unsuru bulunmadığı, suçun oluşmadığı, delil yetersizliği, masumiyet karinesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiği yönündeki iddiaları incelenmiş; ancak temyiz incelemesini yapan mahkeme, bölge adliye mahkemesinin kararında herhangi bir hukuka aykırılık tespit etmeyerek, savunmanın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerini reddetmiş ve mahkûmiyet hükmünü onamıştır.
2. Ceza Dairesi         2023/24931 E.  ,  2025/24203 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/4347 E., 2023/1695 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, kasten yaralama
HÜKÜMLER : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararı kaldırılarak, yeni hüküm kurulması
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; sanığın evinde yapılan aramada herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı, iddia edildiği gibi bir hırsızlığa teşebbüs olayının yaşanmadığı, dosyada da bu durumu destekler hiçbir delil bulunmadığı, şüpheden sanık yararlanır ve masumiyet karinesi ilkeleri uyarınca sanık hakkında bu dosyadan beraat kararı verilmesi gerektiği, sanığın kimseye bıçak çekmediği, kimseyi darp etmediği, sanığın iyi hali göz önüne alınarak sanık için uygulanabilecek tüm indirim nedenlerinin ve lehe olan hükümlerin uygulanmasına, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığın, adlî sicil kaydında yer alan 10.05.2018 kesinleşme tarihli İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/416 Esas, 2016/196 Karar sayılı ilâmından dolayı birinci kez mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, İzmir 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.07.2017 kesinleşme tarihli, 2016/415 Esas, 2017/148 Karar sayılı ilâmı nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir olduğu ve bu hükmün tekerrüre esas alnması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Sanık hakkında hırsızlık ve basit yaralama suçlarından kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.