Danıştay 8. Daire, maden kanunu kapsamında uygulanan idari para cezasının parasal sınır altında kalması nedeniyle temyiz istemini incelemeksizin reddetme kararı verdi.
Özet: Maden Kanununun gerektirdiği çevresel etki değerlendirmesi, mülkiyet ve işyeri açma izinlerini süresinde almayarak maden işletmesi faaliyetinde bulunduğu gerekçesiyle uygulanan idari para cezasının iptali istemiyle açılan davada, Bölge İdare Mahkemesince verilen kararın temyiz edilmesi üzerine, Danıştay, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 46. maddesinde belirtilen temyiz parasal sınırının altında kalan idari para cezalarına ilişkin kararların kesin nitelikte olması sebebiyle, temyiz istemini esastan incelemeksizin reddetmiştir.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2024/6097 E.  ,  2025/2290 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2024/6097
Karar No : 2025/2290
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı ... vekili Av. ... tarafından, Gümüşhane ili, Merkez ilçesi sınırları dahilinde bulunan ... sicil sayılı IV. grup maden işletme ruhsatlı sahaya ilişkin olarak 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 7. maddesine göre alınması gerekli olan ÇED kararı, mülkiyet izni ve işyeri açma ve çalışma ruhsatının (GSM izninin) yasal süresi içinde alınmadığından bahisle aynı Kanun'un 24/11. maddesi uyarınca 315.259,00-TL idari para cezası uygulanmasına dair Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istemiyle ... Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvuru incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir.
Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 11/03/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.