Danıştay Sekizinci Daire tarafından, Maden Kanununa aykırılıktan verilen idari para cezasının temyiz parasal sınırı altında kalması nedeniyle temyiz başvurusunun incelenmeksizin reddine dair karar.
Özet: Bir dere yatağından izinsiz kum-çakıl dolgu malzemesi alınması nedeniyle Maden Kanunu uyarınca kesilen 23.369,47 TL tutarındaki idari para cezasının iptali istemiyle açılan davada, bölge idare mahkemesince verilen karara karşı yapılan temyiz başvurusu incelenmeksizin reddedilmiştir; zira 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun ilgili hükümleri uyarınca, söz konusu idari para cezasının miktarının temyiz için belirlenen parasal sınırın (920.000 TL) altında kalması sebebiyle bölge idare mahkemesi kararının kesin nitelikte olduğu ve dolayısıyla temyiz kanun yolu incelemesine kapalı bulunduğu anlaşılmaktadır.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2025/547 E.  ,  2025/2248 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2025/547
Karar No : 2025/2248
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacılar ... San. ve Tic. A.Ş. ile ... İnşaat A.Ş. vekili Av. ... tarafından, Diyarbakır ili, Sur ilçesi, ... Mahallesi sınırları dahilinde bulunan dere yatağından izinsiz olarak kum-çakıl dolgu malzemesi alındığından bahisle 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 12. maddesi uyarınca 23.369,47-TL idari para cezası verilmesine ilişkin Diyarbakır Valiliği Yatırım İzleme ve Koordinasyon Başkanlığının ... tarih ve ... sayılı yazısıyla bildirilen ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle ... Valiliğine karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvuru incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir.
Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 11/03/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.