Yargıtay 2. Ceza Dairesi, sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararını somut ve yeterli delil bulunmadığından bozarken, konut dokunulmazlığının ihlali suçunda temyiz talebini kanunen temyiz edilemezlik gerekçesiyle reddetmiştir.
Özet: Yargıtay, sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan istinaf başvurusunun esastan reddi kararının kanunen temyiz edilemez olduğunu belirtirken, hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararını ise sanığın suçu baştan beri reddetmesi, kamera görüntülerindeki ikinci kişinin kasklı olması nedeniyle tespit edilememesi, olay yerinde sanığa ait parmak veya vücut izi bulunmaması ve tek delilin diğer sanığın suç atma niteliğindeki beyanı olması gibi yetersiz delil durumu nedeniyle hukuka aykırı bularak bozmuştur.
2. Ceza Dairesi         2023/21172 E.  ,  2025/24016 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/284 E., 2022/3153 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde
İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 25.11.2022 tarihli ve 2022/284 Esas, 2022/3153 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a. maddeleri uyarınca; ''İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları''nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanunun 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin "tek tanık beyanı ile hüküm kurulamayacağına, görüntülerin net olmadığına, somut delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın, baştan beri üzerine atılı suçu işlemediğini savunması, kamera görüntülerinde görünen ikinci kişinin kaskının olması, bu sebeple bilirkişi raporuna göre de sanık olup olmadığının tespitinin yapılamaması, ayrıca olay yerinde parmak ve vücut izi kaydı çıkmayan sanık hakkında yalnızca temyiz dışı sanık ...’in suç atma niteliğindeki savunması dışında bir delil bulunmaması karşısında sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı yerine yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Aydın 7. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.