Danıştay, maden kanunu ihlali kaynaklı idari para cezası davasında, parasal sınır nedeniyle temyiz istemini incelemeden reddeden kesin bir karar verdi.
Özet: Danıştay, 3213 sayılı Maden Kanununa aykırılıklar nedeniyle, aralarında üretim ve sevkiyat bildirim eksikliği ile beyan edilmeyen blok traverten sevkiyatının bulunduğu gerekçelerle, bir şirkete toplam 187.077,30 TL idari para cezası kesilmesi üzerine açılan iptal davasında, bölge idare mahkemesinin verdiği kararın 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 46. maddesinde belirlenen temyiz parasal sınırının altında kaldığı ve kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından, temyiz kanun yolu incelemesine yasal olanak bulunmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin incelenmeksizin reddine karar vermiştir.
Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2021/3138 E.  ,  2025/1940 K.
"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2021/3138
Karar No : 2025/1940
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı ... Doğaltaş Mad. San. ve Tic. A.Ş. vekili Av.... tarafından, 3213 sayılı Kanun'un 10. maddesinin 6. fıkrası gereğince 31.054,00-TL, yaptığı üretim ve sevkiyatı bildirmediğinden bahisle 3213 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 4. fıkrası gereğince 78.391,30-TL, 2016 yılı için 1.603,75 ton blok traverten sevkiyatının Genel Müdürlüğe beyan edilmediğinden bahisle 3213 sayılı Kanun'un 10. maddesinin 7. fıkrası gereğince 77.632,00-TL olmak üzere toplam 187.077,30-TL idari para cezası ile tecziyesine ilişkin ... tarih ve ... sayılı Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü işleminin iptali istemiyle Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... gün ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvurular incelendi.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, "Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, davacı hakkında Maden Kanunu'na muhalefet nedeniyle verilen idari para cezası miktarının, Bölge İdare Mahkemesince karar verildiği tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırı altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz istemlerinin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.
Nitekim İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 24/02/2025 tarihli E:2024/1930 K:2025/402 ve 24/02/2025 tarihli E:2024/1720 K:2025/405 sayılı kararları da bu yöndedir.
Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMLERİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 10/03/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.