Hırsızlık suçunda tekerrür uygulamasındaki hatayı düzelten Yargıtay, kısmen bozduğu hükmü onarken, diğer suçlara yönelik temyizleri usulden reddetti.
Özet: Sanık hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümlere ilişkin temyiz talepleri kanuni sınırlamalar nedeniyle reddedilirken; hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde, sanık hakkında mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasında hukuka aykırılık tespit edilmiş, yanlış mükerrirlik dayanağı yerine, suç tarihinden önce kesinleşen bir başka mahkumiyetin esas alınması gerektiği belirlenerek hüküm bu yönde 5271 sayılı kanunun 303. maddesi uyarınca düzeltilmiş ve sanık ile müdafiinin diğer temyiz itirazları reddedilerek kararın düzeltilmiş haliyle onanmasına karar verilmiştir.
2. Ceza Dairesi         2023/22869 E.  ,  2025/23928 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/2900 E., 2023/204 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme
HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
I. Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde
Mala zarar verme suçu yönünden, hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden ise 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesi uyarınca, "ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve 5271 sayılı Kanun'un 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyizi mümkün olmadığından, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,
II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın suçu gerçekleştirdiğini beyan eden herhangi bir tanık ve sair herhangi bir başkaca delil bulunmadığına, parmak izlerinin cezalandırılmaya esas teşkil etmediğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiğine"; sanığın temyiz isteminin "adil yargılanma usulünün uygulanmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık ve müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;
Sanık hakkında ikinci kez mükerrirliğe esas alınan Sakarya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2018 tarihli ve 2017/367 Esas, 2018/331 Karar sayılı ilâmının kesinleşme tarihi adli sicil kaydında 02.12.2019 olarak belirtilmiş ise de, UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede bahse konu kararın temyiz incelemesinden geçerek onanmasına karar verildiği ve kesinleşme tarihinin 02.05.2023 olarak düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydına ve yine UYAP sisteminde yapılan incelemeye göre Sakarya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2020 tarihli ve 2020/342 Esas, 2020/478 Karar sayılı ilâmında yer alan 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesi uyarınca verilip, 20.04.2021 tarihinde kesinleşen 6 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 303. maddesi uyarınca hüküm fıkrasından tekerrür uygulamasına ilişkin kısım çıkarılarak yerine "Sanık hakkında Sakarya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2020 tarihli ve 2020/342 Esas, 2020/478 Karar sayılı ilâmında yer alan 6136 sayılı Kanunun 15/1. maddesi uyarınca verilip, 20.04.2021 tarihinde kesinleşen 6 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun olan Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sakarya 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.