Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık, suç eşyası satın alınması ve iş yeri dokunulmazlığı ihlali suçlarındaki mahkumiyet hükümlerini uzlaştırma ve zorunlu müdafi eksikliği nedeniyle bozdu.
Özet: Yargıtay, bölge adliye mahkemesinin hırsızlık, suç eşyasının satın alınması ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkûmiyet kararlarını, sanıklardan biri hakkında suç eşyasının satın alınması suçunun uzlaştırma kapsamına alınmasına rağmen uzlaştırma işlemleri yapılmadığı, diğer iki sanık için ise alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezası gerektiren suçlarda zorunlu müdafi atanmaksızın savunmalarının alındığı ve böylece savunma hakkının kısıtlandığı gerekçeleriyle bozarak, davanın yeniden incelenmesi için bölge adliye mahkemesine göndermiştir.
2. Ceza Dairesi         2023/2091 E.  ,  2025/23238 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/1225 E., 2019/672 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanığın müsnet suçu işlediğine dair, mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, dosyadaki delillerin açıkça hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmaları nedeniyle müvekkili aleyhine değerlendirmeye alınamayacağına, TCK 61. maddesinin tatbikinde temel cezanın belirlenmesinde hataya düşüldüğüne, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin,; sanığın müsnet suçu işlediğine dair, mahkümiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, dosyadaki delillerin açıkça hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmaları nedeniyle müvekkili aleyhine değerlendirmeye alınamayacağına, TCK 61. maddesinin tatbikinde temel cezanın belirlenmesinde hataya düşüldüğüne, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin; sanığın samimi şekilde suçunu ikrar edip pişmanlık göstermesine karşın verilen ceza miktarının fazla olduğuna, müştekinin zararının bir kısmının giderilmiş olması nedeniyle cezada indirim yapılması gerektiğine, dosya kapsamı ve delillere nazaran sanığa verilen cezanın hukuka aykırı olduğuna ilişkin yapılan incelemede;
Sanık ... müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
I- Dosya kapsamına göre, sanık ...'in suç tarihi itibarıyla uzlaşma kapsamında olmayan suç eşyasının satın alınması suçundan yargılanması nedeniyle uzlaştırma işlemleri yapılmadığı, ancak suç tarihinden sonra, hükmün açıklandığı 03/04/2019 tarihinden önce yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinde yapılan değişiklik ile 5237 sayılı Kanun'un 165. maddesinde yer alan suç eşyasının satın alınması suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı gözetilerek, mahkemesince 5271 sayılı Kanun’un 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemlerinin yaptırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,
II- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanık ...'nın zorunlu müdafi atanması ve iddianame okunup, yasal hakları da hatırlatılarak savunmasının zorunlu müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, sanığın zorunlu müdafii bulunmaksızın alınan 05/12/2018 tarihli savunması ile yetinilip yargılamaya devam edildiği, sanık ...'ın zorunlu müdafii atanıp müdafii ile birlikte savunmanın alınması gerektiği gözetilmeden, savunması alınmadan yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sanıklar ... ve ... hakkında diğer yönleri incelenmeyen, hükümlerin bu sebeplerle 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.