Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçunda zorunluluk hali savunmasını reddederek istinaf kararını onarken, konut dokunulmazlığı ihlalinde temyizi usulen reddetti.
Özet: Yüksek Mahkeme, sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz incelemesinde, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün kanunen temyiz edilemez nitelikte olması nedeniyle temyiz başvurusunu reddetmiş; hırsızlık suçundan ise sanık müdafiinin zorunluluk hali ve çalınan malı iade kastı iddialarını değerlendirmiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin kararında hukuka aykırılık bulmayarak mahkûmiyet hükmünü onayarak temyiz talebini esastan reddetmiştir.
2. Ceza Dairesi         2023/25800 E.  ,  2025/23102 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1105 E., 2023/978 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
I) Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, "İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları"nın temyizinin mümkün olmaması karşısında incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "Olay tarihinde sanığın telefonunu ve cüzdanını kaybettiğine, bu yüzden yolda kaldığına ve ikâmetine gidebilecek durumda olmadığına, otostop çekmesine rağmen hiçbir aracın durmadığına, olay tarihi itibarîyla havanın soğukluğu ve de bölgede çok sayıda başıboş köpeğin bulunması sebebiyle can güvenliğinin dahi tehlikeye girebileceği gerçeği ortadayken eylemi gerçekleştirmede zorunluluk halinin varlığının yerel mahkemece gözetilmediğine ve sanığın motoru sahibine iade etmeye yönelik iradesini ortaya koyduğu savunmasına aksi bir kanıt dosyada bulunmamasına itibar edilmediğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Mut 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.