Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararını onarken, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mükerrer hükmü hukuken geçersiz bularak temyizini reddetti.
Özet: Sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan daha önce kesinleşmiş bir mahkûmiyet hükmü bulunması nedeniyle, bozma sonrası mükerrer olarak verilen hükmün hukuken geçersiz olduğu belirtilerek bu karara yönelik temyiz talebi reddedilmiş; hırsızlık suçundan bozma üzerine kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin haksız tahrik, ceza indirimi, suçun sübutu ve nitelendirmesi ile ceza orantısızlığına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmeyerek, hükmün hukuka uygun olduğu kanaatiyle onanmasına karar verilmiştir.
2. Ceza Dairesi         2025/12173 E.  ,  2025/22513 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/178 E., 2025/100 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
I. Sanık Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
İlk Derece Mahkemesinin 10.11.2020 tarihli ve 2018/298 Esas, 2020/299 Karar sayılı ilâmıyla sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyet hükmünün kurulduğu, sanığın istinaf istemi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 26.10.2021 tarihli, 2021/2626 Esas, 2021/2268 Karar sayılı ilâmıyla, sanığın istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilerek (onanarak) kesinleştiği, anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine de, Dairemizin 20.03.2024 tarihli ve 2023/10640 Esas, 2024/4614 Karar sayılı ilâmının "I." No'lu bendinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca kararın temyiz incelemesine tabi olmaması nedeniyle sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği halde, Dairemizce hırsızlık suçundan verilen bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesinin 25.02.2025 tarihli kararı ile sanık hakkında mükerrer olarak iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuken geçerliliğinin bulunmadığı belirlenmekle; sanık müdafiinin hukuken geçersiz ve infaz kabiliyeti bulunmayan karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,
II. Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinde "Temyiz ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinde ise "Temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın içinde bulunduğu durumlar nedeniyle haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine, TCK'nın 62. maddesi uyarınca yapılan indirimin yeterli olmadığına, suçun sübutuna ilişkin değerlendirmenin yeniden yapılması ve eylemin farklı bir hukuki nitelendirmeye tabi tutulmasının gerektiğine, ceza miktarının orantılı olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında bozma üzerine hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla mahkûmiyet kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ezine 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca Ezine 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.