Uyuşturucu madde ticareti suçundan temyiz edilen kararda, sanık hakkında ikinci kez mükerrir hükümlerinin hatalı uygulanması nedeniyle düzeltme yapılarak hükmün kısmen onanması.
Özet: Yüksek Mahkeme, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet kararını incelerken, suçun sübutu, delillerin hukuka uygunluğu ve değerlendirilmesinde alt mahkemelerin takdirlerinde isabetsizlik bulmayarak sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerini yerinde görmemiştir; ancak, sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasına dayanak gösterilen önceki bir mahkumiyetin kesinleşme tarihinin suç tarihinden sonra olduğunu tespit ederek bu durumu hukuka aykırı bulmuş ve yeniden yargılama yapılmaksızın bu hukuka aykırılığı düzelterek, hükmün kalan kısmını onamıştır.
10. Ceza Dairesi         2025/2892 E.  ,  2025/6416 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/582 E., 2025/82 K.
SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması
Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ
Dairemizin bozma kararı üzerine İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;
1. Suçun unsurlarının oluşmadığına,
2. Beraat kararı verilmesi gerektiğine,
3. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,
4. Arama kararının hukuka aykırı olduğuna,
5. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,
6. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,
7. Takdiri indirim nedenlerinin uygulanması gerektiğine,
İlişkindir.
III. GEREKÇE
Bozmaya uyulduğu, ilk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.
Tekerrüre esas alınan Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2019/44 Esas, 2019/211 Karar sayılı ilamının birinci kez tekerrüre esas alınması mümkün ise de, suç tarihinin 13.05.2016 olduğu, bu ilam içeriğinde tekerrüre esas alınan İstanbul 23. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/348 Esas, 2016/85 Karar sayılı kararın kesinleşme tarihinin 25.05.2016 olduğu görülmekle, sanık hakkında ikinci kez mükerrer olma şartları oluşmadığı ve bu durumun hukuka aykırı olduğu,
Değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA; bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,
Tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragrafta " 5275 sayılı Kanun'un 108/3 maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına" ibaresinin çıkarılması suretiyle,
İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,
Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
11.06.2025 tarihinde karar verildi.