Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararını, zorunlu müdafii huzurunda savunma alınmaması nedeniyle savunma hakkı ihlali gerekçesiyle bozdu.
Özet: Hırsızlık suçuyla ilgili istinaf mahkemesince onanan mahkûmiyet kararları, zorunlu müdafilik gerektiren sanıklardan birinin savunmasının müdafii hazır bulunmaksızın alınması, müdafi atandıktan sonra dahi iddianame ve yasal hakları yeniden hatırlatılarak esas hakkında savunmasının alınmaması suretiyle 5271 sayılı Kanunun 188/1 ve 289/1-e-h maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması ile sanıkların savunmalarının birbirlerinin hukuki durumlarını etkileyebileceğinin göz ardı edilmesi nedenleriyle Yargıtay tarafından bozulmuştur.
2. Ceza Dairesi         2023/22524 E.  ,  2025/22999 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/2720 E., 2022/2519 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığına yapılan ön inceleme sonucunda karar verilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin "şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edildiğine ve somut delil bulunmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-b ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, ilk derece mahkemesince sanıklardan ...’ın savunması zorunlu müdafii huzurunda alınmış ise de, diğer sanık ...’ın savunmasının müdafiinin hazır bulunmadığı 21.12.2020 tarihli birinci oturumda alınıp, 01.06.2021 tarihli ikinci oturumda müdafii atanmış ise de sanık ...’a müdafiinin huzurunda iddianame ve ekleri okunarak, tüm yasal hakları yeniden hatırlatılarak esas hakkında savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden yokluğunda mahkûmiyetine karar verilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması ve sanıkların savunmalarının birbirlerinin hukuki durumlarını etkileyebileceğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerekmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/2-a. maddesi uyarınca İstanbul 56. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.