Onbirinci Ceza Dairesi, antika vitrin teslimine rağmen satılmaması suretiyle işlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunda beraat kararını zamanaşımı sebebiyle bozarak düşme kararı verdi.
Özet: Antika dükkanı sahibi sanığın, müşterisine ait değerli bir antika vitrini satmak üzere teslim alıp satış bedelini vermeyerek ve eşyanın kendisinde olmadığını iddia ederek güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada, yerel mahkemenin beraat kararı temyiz incelemesine tabi tutulmuş; ancak yapılan incelemede, sanığın son sorgu tarihinden itibaren suçun kanundaki ceza üst sınırına göre belirlenen olağan dava zamanaşımı süresinin dolduğu tespit edilerek, yeniden yargılama yapılmaksızın kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine oy birliğiyle karar verilmiştir.
11. Ceza Dairesi         2021/24241 E.  ,  2025/14626 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2018/503 E., 2019/441 K.
SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
HÜKÜM : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Hüküm fıkrası temyiz süresi bakımından yanıltıcı ibare içerdiğinden, katılan vekilinin temyiz süresinin yasal süresinde olduğunun kabul edilmesi gerektiği, değerlendirilerek yapılan incelemede:
Sanığın antika eşyalar satan bir dükkanı bulunduğu, katılanın sanığa satması için kendisine ait olan maddi değeri yüksek antika vitrinini teslim ettiği, sanığın antika vitrinini kısa bir süre içerisinde satacağını ve satış bedelini katılana teslim edileceğini taahhüt ettiğini, aradan uzun zaman geçmesine rağmen sanığa ulaşamayan katılanın sanığa ait dükkana gittiğini, sanığın katılana "antikaları satmaktan vazgeçtiğim bende senin malın yok" cevabını verdiğinin iddia edildiği olayda; eşyaların sanığa teslimi sebebiyle katılan tarafından sanığa ücret ödenmesi konusunda bir anlaşma ya da belge sunamadığı ve sözlü mutabakatla yetinildiğinin anlaşıldığı, bu nedenle sanığın eyleminin TCK'nın 155/1 hükmünde yer alan güveni kötüye kullanma suçuna temas ettiği belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığa yüklenen “güveni kötüye kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 25.05.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle DÜŞMESİNE, 18.11.2025 tarihinde karar verildi.