Hırsızlık davasında zorunlu müdafi hazır bulundurulmadan hüküm kurulmasıyla savunma hakkı ihlal edilen mahkumiyet kararının Yargıtay tarafından bozulması.
Özet: İlk derece mahkemesince verilen beraat kararının kaldırılarak sanık hakkında hırsızlık suçundan mahkumiyet hükmü kuran Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyizi üzerine, sanığa atanan zorunlu müdafiinin hüküm duruşmasında hazır bulundurulmayarak Ceza Muhakemesi Kanununun ilgili maddelerine aykırı davranılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlandığı tespit edildiğinden, bu temel usuli hatadan dolayı hüküm bozulmuş, sanık müdafiinin ileri sürdüğü diğer temyiz sebepleri ise incelenmemiştir.
2. Ceza Dairesi         2023/14661 E.  ,  2025/18032 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/117 E., 2022/1415 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararı kaldırılarak
mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin istinaf dairesince kanıtların eksik ve hatalı değerlendirildiğine, cezaya gerekçe gösterilen delilin görgüye dayanmayan müşteki anlatımı olduğuna, sanığın bir suç nedeniyle gerçekleştirilen ceza yargılaması sonucunda cezalandırılabilmesi için, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesi gerektiğine, sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu gerçekleştirdiği konusunun kesin bir şekilde ispatlanmadığına, sanığın hırsızlık suçunu işlediğine ilişkin mahkûmiyetine yeterli, kesin, inandırıcı ve hukuka uygun delil bulunmaması halinde, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin de gözetilerek sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, suçun gece vakti işlendiğinin kesin bir şekilde tespit edilememesi sebebiyle suçun ağırlaştırıcı nedeninin oluşmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa atanan zorunlu müdafiinin karar duruşmasında hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilip hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebeple 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca, dava dosyasının, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.