Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen kararı zorunlu müdafiin hazır bulunmaması nedeniyle savunma hakkı kısıtlamasıyla bozarken, iş yeri dokunulmazlığının ihlali temyizini reddetmiştir.
Özet: Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün kanunen temyiz edilemez olması nedeniyle temyiz istemi reddedilirken; hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde, sanığın zorunlu müdafii hazır bulunmaksızın karar verilmesinin savunma hakkını kısıtladığı ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun ilgili maddelerine aykırılık teşkil ettiği tespit edildiğinden, hükmün bozulmasına ve dosyanın yeniden yargılama için ilk derece mahkemesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verilmiştir.
2. Ceza Dairesi         2025/12892 E.  ,  2025/22189 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2024/3183 E., 2025/262 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma
I.İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin olarak yapılan incelemede
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-c maddesi uyarınca, " Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların" temyizinin mümkün olmaması karşısında; incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
II.Hırsızlık suçuna ilişkin olarak yapılan incelemede ise
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin "Somut delil olmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak,29.03.2024 tarihli karar duruşmasında sanığa 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca atanan zorunlu müdafii hazır bulundurulmaksızın karar verilmesi suretiyle aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle, 5271 Sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak, BOZULMASINA, aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak gereği için dosyanın Didim 2. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.