Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığı ihlali ve mala zarar verme mahkumiyetlerini kısmen onarken, tekerrür hükmünün hatalı uygulanmasını düzelterek onadı.
Özet: Sanıkların hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından aldıkları mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz incelemesinde, mala zarar verme suçları için hükümler kesin olduğundan temyiz talepleri reddedilmiş; hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkumiyetler ise onanmıştır. Ancak, bir sanık hakkında uygulanan tekerrür hükmünün dayanağı olan önceki mala zarar verme mahkumiyetinin uzlaşma nedeniyle düşmüş olduğu tespit edilmiş, bu hukuki hatanın düzeltilmesi amacıyla, farklı bir kasten yaralama mahkumiyetinin tekerrüre esas alınması gerektiği belirtilerek hüküm bu yönden düzeltilerek onanmıştır.
2. Ceza Dairesi         2023/18549 E.  ,  2025/17594 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2021/831 E., 2023/250 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
I.Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde
Sanıklar hakkında hükmolunan netice cezaların türü ve miktarları gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükümlerin kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanıklar müdafii ve sanık ...'ın temyiz isteklerinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
II.Sanıklar ..., ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümler ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde:
Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,
III.Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelemesinde:
Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanık hakkında, adli sicil kaydında yer alan Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2014 tarih ve 2013/573 Esas, 2014/478 Karar sayılı ilâmına konu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151. maddesinde yazılı mala zarar verme suçuna ilişkin mahkûmiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, aynı Kanun'un 58. maddesi uygulanmış ise de; 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olduğundan bu kapsamda UYAP kayıtlarından yapılan incelemede, tekerrüre esas alınan ilâm ile ilgili Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2018 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle sanık hakkında düşme kararı verildiği, dolayısıyla bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı ancak sanığın adlî sicil kaydında yer alan Konya 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2015 tarihli ve 2014/156 Esas, 2015/121 Karar sayılı ilâmına konu 2 ay 15 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeple 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkralarından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılmasına ve yerlerine ''Konya 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2015 tarihli ve 2014/156 Esas, 2015/121 Karar sayılı ilamındaki kasten yaralama suçundan verilmiş olan 2 ay 15 gün hapis cezasını içeren mahkumiyetin tekerrüre esas alınması sureti ile sanık hakkında mükerrirlere özgü
infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi'' ibareleri eklenerek karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.