2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararını, mağdur Sağlık Bakanlığının usulüne uygun haberdar edilmemesi ve sanığa zorunlu müdafi atanmaması sebepleriyle bozdu.
Özet: Bu kararda, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükümlerin temyiz talebi, önceki kesinleşmiş onama kararları nedeniyle reddedilmiş; diğer sanık hakkındaki hüküm ise, suçtan zarar gören kurumun duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyerek iddia hakkının kısıtlanması ve ceza alt sınırının beş yıldan fazla olduğu hırsızlık suçu nedeniyle sanığa zorunlu müdafii atanmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması nedenleriyle bozulmuştur.
2. Ceza Dairesi         2025/10121 E.  ,  2025/21347 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/467 E., 2015/594 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma
I. Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde
Yargıtay (Kapatılan) 17.Ceza Dairesi'nin 02.12.2019 tarihli, 2019/12782 Esas ve 2019/15140 Karar sayılı ilamı ile sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin düzeltilerek onanmasına karar verilerek kararların kesinleştiği, bu nedenle hükümlerin temyizi kabil olmadığı anlaşıldığından suçtan zarar gören kurum vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
II. Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Duruşmadan usûlüne uygun haberdar edilmeyen suçtan zarar gören Sağlık Bakanlığının gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, suçtan zarar gören kurumun 5271 sayılı Kanun'un 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1. Suçtan zarar gören kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 2 33... . maddelerine aykırı davranılması,
2. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeksizin yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması nedeniyle aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, suçtan zarar gören Sağlık Bakanlığı vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı, Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.