Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçunda sanığın rıza, delil yetersizliği ve tahrik iddialarına dayalı temyiz başvurularını reddederek mahkumiyet hükmünü onadı.
Özet: Hırsızlık suçundan mahkumiyet kararına karşı yapılan temyiz başvurusunda, sanık müdafiinin suça konu telefonun katılanın rızasıyla sanığa teslim edildiği, katılan beyanı dışında somut delil bulunmadığı, sanığın kuzeni olan katılana hakaret sonrası telefonu kırdığı ve şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz ardı edildiği yönündeki iddiaları incelenmiştir; ancak sanık hakkında verilen hırsızlık kararı ile istinaf aşamasındaki kararda hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz nedenleri reddedilerek yerel mahkemenin kararı onanmıştır.
2. Ceza Dairesi         2023/18084 E.  ,  2025/20309 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1527 E., 2022/2362 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, suça konu telefonun katılanın rızasıyla sanığa teslim edildiğine, sanığın atılı suçu işlediğine dair katılan beyanı dışında somut delil bulunmadığına, katılanın sanığın kuzeni olduğuna ve sanığa küfür ve hakaret etmesi üzerine sanığın sinirlenerek suça konu telefonu kırdığına ve şüpheden sanık yararlanır ilkesinin gözetilmediğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında katılana yönelik eylemi sebebiyle yüklenen hırsızlık suçundan verilen kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.